Sónar+D kapsamında Ali Özgün Akyüz tarafından geliştirilen sergi, bedensel varlık ile hesaplamalı algı arasındaki alanı keşfeden gerçek zamanlı üretken (generative) bir enstalasyon sunuyor. Ziyaretçiler, insan bedenini bir kamera aracılığıyla yakalayan, bir sinir ağı ile segmentlere ayıran ve hareketi üretken yapay zeka (StreamDiffusion) aracılığıyla soyut görsel izlere dönüştüren bir sistemle karşılaşıyor. Her karede beden algılanıyor, maskelere ve vektörlere ayrıştırılıyor ve dijital bir tuval üzerinde evrilen renk izleri olarak yeniden inşa ediliyor.

Katılımcılar mekân içinde hareket ettikçe, jestleri geçici ama kalıcı izler bırakıyor — koda çevrilen beden yok olmuyor; GPU devreleri, bellek kayıtları ve projeksiyon aracılığıyla yeniden kuruluyor. Algoritmik izler statik kalıntılar değil; her karede segmentasyon eşikleri, maske katsayıları ve solma parametreleri yeniden hesaplanarak neyin nasıl görünür olacağı sürekli olarak belirleniyor.

Enstalasyon, iç içe geçmiş bir sistem olarak işliyor: kamera, sinir ağı, projeksiyon yüzeyi, beden ve çevre, hiçbir unsurun baskın olmadığı bir etkileşim içinde bir araya geliyor; bu yaklaşım, Deleuze’ün “assemblage” (düzenek) kavramıyla örtüşüyor. Çalışma, organik hareket ile hesaplamalı mantık arasındaki eşiğe yerleşiyor; mekân, önceden var olan bir kap olmaktan ziyade bu etkileşimler aracılığıyla ortaya çıkan canlı, üretken bir ortam olarak şekilleniyor — insan varlığı ve makine algısının birlikte kurduğu dinamik bir deneyim.